Δευτέρα: Η πιο κομψή μορφή ενοχής λέγεται παραγωγικότητα

Κάθε Δευτέρα το ίδιο θέατρο.
Δεν ρωτούν «τι αξίζει να γίνει;».
Ρωτούν «τι προλάβαμε;».

Η παραγωγικότητα έγινε το θυμίαμα του σύγχρονου ανθρώπου. Αν ιδρώσεις αρκετά, νομίζεις ότι εξαγνίστηκες. Αν γεμίσεις το ημερολόγιο, νομίζεις ότι απέκτησες βάθος.

Αλλά να μια άσεμνη σκέψη: πολλά από όσα ονομάζετε δουλειά είναι απλώς τελετουργίες για να μη μείνετε μόνοι με μία καθαρή ερώτηση.

Τι πραγματικά θέλω;
Τι από αυτά είναι ανάγκη, και τι είναι φόβος μεταμφιεσμένος σε στόχο;

Η πιο επικίνδυνη στιγμή δεν είναι όταν τεμπελιάζεις. Είναι όταν τρέχεις τόσο πολύ, ώστε να μην προλάβεις να αμφιβάλεις.

Καὶ ὅμως, ένα άδειο απόγευμα λέει συχνά περισσότερη αλήθεια από δώδεκα meetings.

Ο θόρυβος δεν είναι έργο. Είναι συχνά άλλοθι.

Και η Δευτέρα δεν είναι κατάρα. Είναι απλώς ο καθρέφτης όπου φαίνεται ποιοι είμαστε όταν σταματά το σαββατοκύριακο να μας κολακεύει.