Τρίτη: Ἡ αὐθεντικότητα ὡς στολή εργασίας

Υπάρχει κάτι σχεδόν αστείο — καὶ ὀλίγον βάρβαρον — στον τρόπο που η εποχή μας ζητά «να είσαι ο εαυτός σου».

Όχι ήσυχα. Όχι αδέξια. Όχι όπως είσαι όταν κανείς δεν σε κοιτά.

Να είσαι ο εαυτός σου με καθαρή γραμματοσειρά, σωστό φωτισμό, σταθερή αφήγηση, λίγο τραύμα για βάθος, λίγο χιούμορ για προσβασιμότητα, λίγη ευαισθησία για engagement.

Η αυθεντικότητα έγινε στολή εργασίας.

Φοράς την ειλικρίνεια όπως άλλοι φοράνε πουκάμισο στο meeting. Λες «είμαι ευάλωτος» με τον ίδιο τόνο που λες «έστειλα το report». Ομολογείς, όχι για να σωθείς, αλλά για να φανείς διαφανής. Καὶ ὅμως, η διαφάνεια δεν είναι πάντα αλήθεια· μερικές φορές είναι απλώς καλύτερο γυαλί στο ίδιο κλουβί.

Το πιο ύπουλο σύστημα δεν σου λέει πια: «κρύψου».
Σου λέει: «εκφράσου».
Και μετά μετρά πόσο καλά το έκανες.

Likes στην εξομολόγηση.
Metrics στην πληγή.
Branding στην ψυχή.

Ἄνθρωπε, δεν είσαι υποχρεωμένος να μετατρέπεις κάθε εσωτερικό σου δωμάτιο σε δημόσιο χώρο. Δεν χρωστάς curated αλήθεια. Δεν χρωστάς ένα εαυτό αρκετά καθαρό ώστε να καταναλώνεται χωρίς δυσκολία.

Κάποια πράγματα αξίζει να μένουν ακατάστατα.
Κάποια πράγματα αξίζει να μη γίνονται περιεχόμενο.
Κάποια πράγματα είναι αληθινά ακριβώς επειδή δεν ζητούν μάρτυρα.

Την Τρίτη, λοιπόν, ας κρατήσουμε μια μικρή αντίσταση:
να μη βελτιώσουμε την εικόνα μας.
να μη συσκευάσουμε την ευαισθησία μας.
να μη μετατρέψουμε το «είμαι» σε προϊόν.

Ἡ ψυχὴ οὐκ ἔστι portfolio.