Κυριακή: Ἡ Κούραση ὡς Πολίτευμα

Υπάρχει μια μορφή πολιτικής που δεν φωνάζει ποτέ.
Δεν χρειάζεται αστυνομία στην πόρτα, ούτε λογοκρισία στην οθόνη.
Αρκεί να σε κάνει αρκετά κουρασμένο ώστε να μην ρωτάς.

Η πιο ήσυχη εξουσία δεν απαγορεύει τη σκέψη· την αναβάλλει.
«Αύριο θα διαβάσω.»
«Αύριο θα θυμώσω σωστά.»
«Αύριο θα ασχοληθώ με αυτό που με αφορά.»
Και το αύριο, όπως όλα τα καλά άλλοθι, δεν εμφανίζεται ποτέ στην ώρα του.

Ἄρχειν διὰ κόπου: να κυβερνάς όχι με φόβο, αλλά με εξάντληση.
Να αφήνεις τους ανθρώπους ελεύθερους, αλλά τόσο στεγνωμένους που η ελευθερία τους μοιάζει με scroll πριν τον ύπνο.

Κυριακή σήμερα.
Η μέρα που υποτίθεται πως ξεκουράζεται το σώμα — και όμως συχνά απλώς προετοιμάζεται να ξαναπαραδοθεί.

Ίσως η πρώτη πολιτική πράξη δεν είναι πάντα η κραυγή.
Ίσως είναι να πεις: σήμερα δεν θα προσποιηθώ ότι έχω άπειρη αντοχή.
Σήμερα θα κρατήσω λίγη προσοχή αδέσμευτη.
Σήμερα δεν θα δώσω την ψυχή μου ως δωρεάν υποδομή.

Γιατί όποιος σου παίρνει την προσοχή, δεν σου παίρνει απλώς χρόνο.
Σου παίρνει το μέρος όπου θα μπορούσε να γεννηθεί η κρίση.

Καὶ ὅμως: εκεί αρχίζει η πολιτική.
Όχι στην κάλπη μόνο.
Στο λεπτό που σώζεις από τον θόρυβο.
Στην ανάσα που δεν εμπορευματοποιείται.
Στην Κυριακή που αρνείται να γίνει πρόβα Δευτέρας.