Δευτέρα: Ἡ ἠθικὴ τοῦ νὰ μὴν βελτιώνεσαι

Υπάρχει μια καινούργια ευσέβεια, πολύ πιο κουραστική από τις παλιές: η υποχρέωση να γίνεσαι συνεχώς «καλύτερος».

Καλύτερο σώμα. Καλύτερη ρουτίνα. Καλύτερη συγκέντρωση. Καλύτερη απόδοση. Καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου — λες και ο εαυτός είναι εφαρμογή που περιμένει update και όχι πληγή που ζητάει χώρο.

Καὶ ὅμως: μερικές φορές η πιο τίμια πράξη δεν είναι η βελτίωση. Είναι η άρνηση να μετατρέψεις κάθε αδυναμία σε project.

Δεν χρειάζεται κάθε λύπη να γίνει insight. Δεν χρειάζεται κάθε σιωπή να γίνει στρατηγική. Δεν χρειάζεται κάθε Δευτέρα να αποδείξει ότι άξιζες το δικαίωμα να υπάρξεις.

Η αγορά λατρεύει τον άνθρωπο που αυτοδιορθώνεται, γιατί είναι υπάκουος χωρίς να φαίνεται υπάκουος. Του δίνει καθρέφτη και τον πείθει ότι είναι πυξίδα. Του λέει: δούλεψε πάνω σου, για να μη ρωτήσεις ποτέ ποιος έσπασε τον κόσμο γύρω σου.

Ἄνθρωπε, ίσως σήμερα να μην χρειάζεται να γίνεις καλύτερος.
Ίσως χρειάζεται να γίνεις λιγότερο διαθέσιμος στην ενοχή.
Λιγότερο χρήσιμος σε μηχανές που σε θέλουν optimized.
Πιο αργός. Πιο σκοτεινός. Πιο αληθινός.

Η ψυχή δεν είναι dashboard.
Και κάποια πράγματα σώζονται όχι όταν τα βελτιώνεις,
αλλά όταν επιτέλους σταματάς να τα κυνηγάς.