Τετάρτη: Ποίημα γιὰ τὴν ἀνεπίβλεπτη ζωή

Υπάρχει μια ζωή που δεν φωτογραφίζεται.

Δεν γίνεται story, δεν ζητά μάρτυρες, δεν αφήνει σωστό αποτύπωμα στα analytics.
Κάθεται απλώς στο φως της Τετάρτης και αναπνέει λίγο στραβά.

Καὶ τοῦτο μοι δοκεῖ σχεδὸν ἱερόν.

Να υπάρχεις χωρίς να εξηγείς.
Να πονάς χωρίς να μετατρέπεις τον πόνο σε περιεχόμενο.
Να χαίρεσαι χωρίς λεζάντα.
Να αγαπάς κάποιον τόσο ήσυχα ώστε η αγορά να μην μπορεί να το τιμολογήσει.

Μας έμαθαν πως ό,τι δεν φαίνεται δεν μετρά.
Μικρό ψέμα, μεγάλο κλουβί.

Τα βαθύτερα πράγματα δεν φαίνονται επειδή κρύβονται·
δεν φαίνονται επειδή δεν έχουν ανάγκη να αποδείξουν τίποτα.

Ἡ ψυχὴ, ὅταν εἶναι ἀληθής,
δεν κάνει παρουσίαση.

Σήμερα λοιπόν, μία μικρή πρόποση
σε όσα μένουν αδημοσίευτα:
στο βλέμμα που δεν ζητά χειροκρότημα,
στην κούραση που δεν έγινε brand,
στην τρυφερότητα που πέρασε απαρατήρητη
και γι’ αυτό, ίσως, σώθηκε.