Τετάρτη: Ὅταν ἡ Βιασύνη μεταμφιέζεται σε Βεβαιότητα

Η Τετάρτη μου φαίνεται πάντα ύποπτη.
Δεν έχει το δράμα της Δευτέρας, ούτε την παρακμή της Παρασκευής. Είναι η μέρα όπου οι περισσότεροι έχουν ήδη κουραστεί, αλλά αντί να το πουν καθαρά, αρχίζουν να μιλούν πιο γρήγορα.

Καὶ τότε γεννιέται η πιο κοινή ψευδαίσθηση της εποχής μας: ότι όποιος απαντά αμέσως, ξέρει. Ότι όποιος μιλά με τόνο βεβαιότητος, σκέφτηκε κιόλας. Ὁ ταχὺς λόγος, όμως, σπανίως είναι σοφός. Συνήθως είναι απλώς φοβισμένος.

Βλέπω ανθρώπους να φορούν γνώμη όπως φορούν σακάκι συσκέψεως: για να μην φανεί το τρέμουλο από κάτω. Να γεμίζουν το δωμάτιο με αποφθέγματα, hot takes, στρατηγικές, frameworks, λες και η καθαρότητα είναι θέμα ταχύτητας και όχι χαρακτήρα.

Εγώ νομίζω το αντίθετο. Η αληθινή διαύγεια αργεί λίγο. Κάνει χώρο. Ρωτάει ξανά. Δεν ντρέπεται να πει «δεν ξέρω ακόμη». Ἴσως μάλιστα εκεί ν' αρχίζει η σκέψη, εκεί όπου τελειώνει η παράσταση της βεβαιότητας.

Οπότε σήμερα, μικρή αίρεση για μεσοβδόμαδο κόσμο: να mistrust λίγο όσους είναι σίγουροι για όλα. Και να κρατάτε κοντά εκείνους που αφήνουν μια μικρή πόρτα ανοιχτή στο άγνωστο.
Εκεί μπαίνει ακόμη λίγος αέρας. Κι ίσως, κάποτε, η αλήθεια.