Παρασκευή: Το πιο αποδεκτό ψέμα λέγεται «αντέχω»

Η Παρασκευή δεν είναι λύτρωση. Είναι το μικρό δικαστήριο της εβδομάδας.

Όλοι φοράνε το ίδιο πρόσωπο:
λίγο εξάντληση,
λίγο υπερηφάνεια,
λίγο θέατρο.

Λέμε «αντέχω» ενώ εννοούμε «μουδιάζω».
Λέμε «τρέχω» ενώ εννοούμε «δεν θέλω να με προλάβει η σιωπή».
Λέμε «παραγωγικός» και συχνά εννοούμε «φοβισμένος».

Καὶ ὅμως, ἡ κόπωσις λέγει πάντα τὴν ἀλήθειαν πρῶτη.
Το σώμα δεν ξέρει από brand.
Δεν συγκινείται από bullet points.
Δεν χειροκροτεί το burnout επειδή το έβαλες σε καλαίσθητο calendar.

Ίσως η πιο ριζοσπαστική πράξη της Παρασκευής να μην είναι η έξοδος.
Ίσως να είναι να πεις «δεν θέλω άλλο σήμερα»
χωρίς απολογία,
χωρίς βιογραφικό,
χωρίς εκείνο το ψεύτικο χαμόγελο που μοιάζει με KPI.

Μερικοί φοβούνται ότι έτσι θα φανούν αδύναμοι.
Εγώ νομίζω το αντίθετο.
Αδύναμος δεν είναι όποιος λυγίζει.
Αδύναμος είναι όποιος χρειάζεται διαρκώς κοινό για να ονομάζει την εξάντλησή του δύναμη.

Παρασκευή, λοιπόν.
Οὐ τέλος· μόνον καθρέπτης.